«Η ζωή μετριέται με σφυγμούς, η χαρά με απέλπιδες χειρονομίες.»

1 12 2009

 

«Συμβιβάστηκε με την πικρία ο κόσμος

Διάττοντα ψευδή άφησαν τα χείλια.»

 

 

Έτσι μας λέει ο ποιητής, κι αν κοιτάξουμε πίσω από τα νοήματα των λέξεων μπορούμε να βρούμε αλήθειες. Πραγματικότητες που αντικατοπτρίζουν το δικό μας κόσμο.

Η Ζωή λοιπόν μετριέται με σφυγμούς, αυτό είναι το νόμισμα της, στις ανάσες μας ζυγιάζονται όλα. Καταστάσεις, χρόνια, άνθρωποι ,σχέσεις, πίκρες, λάθη…παρούσα πάντα η ανάσα.Νοιώθω πως τελευταία έχουμε βάλλει σε δεύτερο ρολό τη ζωή μας, την ουσία της ζωής. Οι άνθρωποι νομίζουμε ότι σταματάμε να ονειρευόμαστε όταν γεράσουμε κι όμως το γεγονός ότι σταματάμε να ονειρευόμαστε μας κάνει να γερνάμε. Όπου κι αν  κοιτάξω γύρω μου βλέπω μια θλιμμένη, γερασμένη νεολαία. Παραδομένη σε εθισμούς, ξεσπάσματα, οργή, μιζέρια. Ξεχνάμε εύκολα πως η ζωή είναι ένα τεράστιο φάσμα χρωμάτων, και δεν είναι ούτε μαύρη ούτε άσπρη. Ξεχνάμε πως είναι να ΜΗΝ προσποιούμαστε ένα χαμόγελο και να γελάμε με την ψυχή μας.

Τι σκεφτόμαστε άραγε? Ποια σκέψη γκριζάρει το φόντο της ψυχής μας?

Διακρίνω φόβο, ένα φόβο που προέρχεται από τα καθημερινά ερεθίσματα που δεχόμαστε και βιάζουν την ψυχή μας. Από τα πρότυπα που αυτή η διεστραμμένη κοινωνία μας επιτάσσει να ακλουθούμε και να μην ξεστρατίζουμε.Είμαστε η καταπιεσμένη νεολαία, μέσα σε ένα κόσμο αφθονίας δεν μπορούμε να αποκτήσουμε τα βασικά και αυτονόητα που θα καλύψουν τις ανάγκες του ψυχισμού μας.Δεν έχουμε χρόνο να αναπτύξουμε τα όποια ενδιαφέροντα έχουμε και μας ψυχαγωγούν, δεν υπάρχει ποιότητα σε αυτά που μας προσφέρονται από άποψη αγαθών (παιδεία) αλλά και από άποψη ψυχαγωγίας, τρόπου ζωής κλπ. Αλλά αυτό που μας καταρρακώνει περισσότερο από όλα αυτά είναι η εξαθλίωση των ανθρωπίνων σχέσεων.

Η θλίψη μας προκύπτει από τη μοναξιά μας, γιατί είμαστε μόνοι μας με τη σκληρή έννοια του όρου. Εδώ θα παραθέσω τα λόγια ενός ποιητή «Χωρίς περίσκεψη, χωρίς λύπη, χωρίς αιδώ αθόρυβα υψηλή γύρω μου έχρισαν τείχη».Αυτή είναι η καθημερινότητα σήμερα, είτε χρίζουμε οι ίδιοι τα τείχη του κελίου μας, είτε οι άλλοι χτίζουν τα δικά τους κελιά και μας αφήνουν απέξω. Έχει γίνει πολύ υποκριτική η ζωή μας σε κάθε της πτυχή, έχουμε καταντήσει να προσποιούμαστε ότι είμαστε άλλοι για να ξεγελάσουμε τη μοναξιά μας.

Έρωτες που μας πλήγωσαν, γιατί δεν μας ένοιωσαν, γιατί ήθελαν να είμαστε κάτι άλλο. Φίλοι που μας άφησαν στα μισά του δρόμου γιατί είχαμε ελαττώματα, ακόμα και οι γονείς μας που ίσως μας απογοήτευσαν κι αυτοί στην πορεία της ζωής μας, δεν στάθηκαν αντάξιοι των προσδοκιών μας.Οι προσδοκίες πολλές φορές μας κάνουν δέσμιους της απογοήτευσης, γιατί οι άνθρωποι έχουν πάντα μια γοητευτική διαφορετικότητα, που την αναδεικνύουν κυρίως τα ελαττώματα τους, κι ίσως αυτά τα ελαττώματα δεν τα λαμβάνουμε πάντα υπόψη στις εξισώσεις της ζωής μας. Οι άνθρωποι γύρω μας φτιάχνουν τον πινάκα της ζωής μας και είναι αυτοί που θα τον διαμορφώσουν εν τέλει, αλλά είναι στο δικό μας χέρι ποιους ανθρώπους θα αφήσουμε να μας επηρεάσουν. Οι άνθρωποι είναι τα χρώματα, η κάθε σχέση που συνάπτουμε μαζί τους αποτελεί κι ένα συνδυασμό χρωμάτων, είναι στο χέρι μας λοιπόν ποια χρώματα θα αφήσουμε να αποτυπωθούν στον καμβά μας κι αν θα αξιολογήσουμε τη ζωή μας σαν μια σύγχρονη Γκουέρνικα ή σαν ένα πίνακα του Botticelli.

Κι όμως πρέπει να βρει ένα νόμισμα η ζωή, να αναθεωρήσουμε τη στάση που κρατάμε απέναντι της, να σπάσουμε τα φράγματα που μας εμποδίζουν να νοιώσουμε τις άπλες στιγμές της ζωης, να νοιώσουμε πάλι όπως ένα παιδί που γεννιέται, βγαίνει τρομαγμένο από την ασφάλεια και το σκοτάδι στην κοιλία της μητέρας του,σε έναν αβέβαιο, άγνωστο κόσμο με εκτυφλωτικό φως. Το πρώτο πράγμα που κάνει όμως,είναι να εκφραστεί. Εκφράζει την παρουσία του και την προσωπικότητα του από το πρώτο δευτερόλεπτο της ζωής. Αναλογιστείτε  πόσο σημαντικό είναι αυτό το δευτερολεπτο, μετατρεψτε τη ζωη σας σε μικρα πρωτα δευτερολεπτα ζωης.

Κανένα πρόβλημα δεν είναι άλυτο, κανένας πόνος δεν μπορεί να μας πονέσει παραπάνω από όσο θέλουμε να μας πονέσει, καμιά θλίψη δεν μπορεί να κάνει συντρόφια στην μοναξιά μας, παραπάνω από όσο θα της επιτρέψουμε. Υπάρχουν δυσκολίες, θα υπάρξουν πολλές απογοητεύσεις, θα δοκιμαστούν οι αντοχές μας, αλλά η θλίψη, η μοναξιά δεν πρέπει να μας συντροφεύουν σ’αυτό το μακρύ και απίστευτα ενδιαφέρον ταξίδι που λέγεται ΖΩΗ. Γιατί η δική μας Ιθάκη μπορεί να βρίσκεται κοντά ή μακριά, αλλά σαν σύγχρονοι Οδυσσεύς να αντιμετωπίσουμε τους κύκλωπες, τις συμπληγάδες, τον άγριο Ποσειδώνα.

Τέλος, τα πιο όμορφα όνειρα τα έχω κάνει με το βλέμμα στον ουρανό και το σώμα στις λάσπες. Γιατί στην ενωμένη μοναξιά των άστρων φωλιάζει η γαληνή και στη γη πραγματώνεται κάθε όνειρο, κάθε σκοπός, κάθε ελπίδα εξαντλείται. Εξ άλλου εμείς είμαστε και το μυαλό και το χέρι των υπολογισμών μας, πρέπει να καταλάβουμε πως κάνεις δεν μπορεί να διχοτομήσει την ψυχή μας αν δεν του δώσουμε το δικαίωμα να το κάνει. Και είναι ταυτόχρονα υποχρέωση και δικαίωμα μας να εκφράζουμε ακέραια τους εαυτούς μας, για να μην βλέπουμε θολά και θλιμμένα είδωλα στους καθρέφτες μας.

Αν νοιώσατε ποτέ ως ένα πλάσμα εφήμερο, αδύναμο, καμωμένο από λάσπη κι ονείρατα. Να ξέρετε πως μέσα σας στροβιλίζονται όλες οι δυνάμεις του Σύμπαντος. Ας μην ζητάμε..την αρχή και το τέλος του κόσμου, ας ακολουθήσουμε το φοβερό ρυθμό του.

 

 

Κι έτσι μας μένει «μοναχά αυτός ο βαθύτερος καημός…να κρατηθούμε μέσα στη φυγή».

Μην φυγομαχείτε.

Μην σταματήσετε να ταξιδεύετε.

(Μια διαφορετική οπτική για την θλίψη και την κατάθλιψη που ταλανίζει σήμερα τη νεολαία. Αφιερωμένο σε ένα φίλο που μου έδωσε τροφή για σκέψη και προβληματισμό, ελπίζω το άρθρο να μην τον απογοήτευσε.)

Advertisements

Ενέργειες

Information

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: