14 12 2009

Δεν είναι υπέροχο όταν έχεις ανθρώπους που σε αγαπούν και αγαπάς?

Όλοι το έχουμε ζήσει έστω και μια φορά στην ζωή μας .

Καθώς οι γιορτές πλησιάζουν νιώθουμε την ανάγκη λίγο περισσότερο απο τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου να βρεθούμε με αυτούς τους ανθρώπους και να περάσουμε οσο το δυνατόν καλύτερα..

Κάποιες φορές τα Χριστούγεννα έρχονται λίγο νωρίτερα ή και λίγο αργότερα. Εξαρτάται από εμάς και την προσμονή μας.Καμιά φορά εξαρτάται και από το πόσο έτοιμοι είμαστε να τα βάλουμε στην ψυχή μας.

Δεν είμαι ιδιαίτερα κοντά με τον όρο Χριστούγεννα αλλά συνειδητοποίησα ότι για εμένα τα Χριστούγεννα μόλις ήρθαν.Και κάπως έτσι κατάλαβα και το νόημα τους.

Περιμένουν στο αεροδρόμιο , και θα είμαι εκεί για να τα υποδεχτώ με ανοιχτές αγκαλιές.
Δε θα πω πολλά ..
Θα κρεμάσω και φέτος το καμπανάκι μου στην εξώπορτα και θα περιμένω τα ¨Χριστούγεννα¨ να το χτυπήσουν…

Καλά Χριστούγεννα σε όλους!!   🙂





5 12 2009

Σταματήστε με θέλω να τα διαβάσω όλαααα!!Πόσες φορές την έχουμε πει αυτή την φράση καθώς κυκλοφορούμε ανάμεσα στα βιβλία ενός βιβλιοπωλείου..Πόσες φορές έχουμε κάνει εκείνη την συζήτηση ,την ενοχλητική…αυτή με τον βιβλιοπώλη που του ζητάμε να προτείνει κάτι ,τον τρελαίνουμε και τελικά φεύγουμε από το βιβλιοπωλείο με κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που θέλαμε εξ αρχής.

Δεν γίνεται δυστυχώς να τα διαβάσεις ΟΛΑ αγαπητέ αναγνώστη ..Το ξέρω πως θα το ήθελες πολύ αλλά τελικά ίσως να είναι και καλύτερα έτσι.Μη βιάζεστε ,αυτό το κείμενο δεν είναι άλλο ένα κείμενο για το βιβλίο και την αξία του.Και δεν θα αναφερθώ σε βιβλία τα οποία ¨πρέπει¨ να τα διαβάσουμε όλοι..άλλωστε το ¨πρέπει¨ το καθορίζουμε εμείς ανάλογα με το τι θεωρούμε πως μας αρέσει μας αγγίζει και μας κάνει να αγαπάμε τόσο το διάβασμα.

Σκεφτόμουν λοιπόν χθες που τελείωσα ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο μια φράση ενός Ούγγρου συγγραφέα , του Τίμπορ Φίσερ, του οποίου το βιβλίο διάβασα μέσα στην συγκεκριμένη βιβλιοθήκη(ναι και εδώ τέτοιες έχουμε..) ενός Ούγγρικου χωριού, του Κέσται.»Η ζωή είναι πολύ σύντομη για τα καλά βιβλία, πρέπει να διαβάζουμε μόνο εξαιρετικά βιβλία».(Η αλήθεια ειναι πως απλα την πρώτη του σελίδα διάβασα εκεί, αλλά το μέρος και τα τόσες εκατοντάδες βιβλία αμέσως φούντωσαν την περιέργεια μου.)

Το «εξαιρετικό» είναι κάτι συνήθως υποκειμενικό.Και αυτό, επειδή εμπεριέχει το στοιχείο της υπερβολής.Δε λέω, υπάρχουν κοινώς αποδεκτά εξαιρετικά βιβλία, απλά εδώ θέλω να δώσω την ερμηνεία που κατά τη γνώμη μου απέδωσε στην λέξη ο συγγραφέας.
Για τον κάθε ένα απο μας ένα εξαιρετικό βιβλίο είναι ένα βιβλίο που το νιώσαμε, που βιώσαμε τις καταστάσεις που περιέγραφε μέσα από κάθε λέξη του, που μας τάραξε που μας έκανε χαρούμενους που που που ..και η λίστα συνεχίζεται αν κανείς  συλλογιστεί ολα αυτά που του προσέφερε αυτό το ¨εξαιρετικό¨ βιβλίο που διάβασε.
αλλά μάλλον υποσχέθηκα πως δεν θα το αναλύσω αυτό,και δε θα το κάνω..





«Η ζωή μετριέται με σφυγμούς, η χαρά με απέλπιδες χειρονομίες.»

1 12 2009

 

«Συμβιβάστηκε με την πικρία ο κόσμος

Διάττοντα ψευδή άφησαν τα χείλια.»

 

 

Έτσι μας λέει ο ποιητής, κι αν κοιτάξουμε πίσω από τα νοήματα των λέξεων μπορούμε να βρούμε αλήθειες. Πραγματικότητες που αντικατοπτρίζουν το δικό μας κόσμο.

Η Ζωή λοιπόν μετριέται με σφυγμούς, αυτό είναι το νόμισμα της, στις ανάσες μας ζυγιάζονται όλα. Καταστάσεις, χρόνια, άνθρωποι ,σχέσεις, πίκρες, λάθη…παρούσα πάντα η ανάσα.Νοιώθω πως τελευταία έχουμε βάλλει σε δεύτερο ρολό τη ζωή μας, την ουσία της ζωής. Οι άνθρωποι νομίζουμε ότι σταματάμε να ονειρευόμαστε όταν γεράσουμε κι όμως το γεγονός ότι σταματάμε να ονειρευόμαστε μας κάνει να γερνάμε. Όπου κι αν  κοιτάξω γύρω μου βλέπω μια θλιμμένη, γερασμένη νεολαία. Παραδομένη σε εθισμούς, ξεσπάσματα, οργή, μιζέρια. Ξεχνάμε εύκολα πως η ζωή είναι ένα τεράστιο φάσμα χρωμάτων, και δεν είναι ούτε μαύρη ούτε άσπρη. Ξεχνάμε πως είναι να ΜΗΝ προσποιούμαστε ένα χαμόγελο και να γελάμε με την ψυχή μας.

Τι σκεφτόμαστε άραγε? Ποια σκέψη γκριζάρει το φόντο της ψυχής μας?

Διακρίνω φόβο, ένα φόβο που προέρχεται από τα καθημερινά ερεθίσματα που δεχόμαστε και βιάζουν την ψυχή μας. Από τα πρότυπα που αυτή η διεστραμμένη κοινωνία μας επιτάσσει να ακλουθούμε και να μην ξεστρατίζουμε.Είμαστε η καταπιεσμένη νεολαία, μέσα σε ένα κόσμο αφθονίας δεν μπορούμε να αποκτήσουμε τα βασικά και αυτονόητα που θα καλύψουν τις ανάγκες του ψυχισμού μας.Δεν έχουμε χρόνο να αναπτύξουμε τα όποια ενδιαφέροντα έχουμε και μας ψυχαγωγούν, δεν υπάρχει ποιότητα σε αυτά που μας προσφέρονται από άποψη αγαθών (παιδεία) αλλά και από άποψη ψυχαγωγίας, τρόπου ζωής κλπ. Αλλά αυτό που μας καταρρακώνει περισσότερο από όλα αυτά είναι η εξαθλίωση των ανθρωπίνων σχέσεων.

Η θλίψη μας προκύπτει από τη μοναξιά μας, γιατί είμαστε μόνοι μας με τη σκληρή έννοια του όρου. Εδώ θα παραθέσω τα λόγια ενός ποιητή «Χωρίς περίσκεψη, χωρίς λύπη, χωρίς αιδώ αθόρυβα υψηλή γύρω μου έχρισαν τείχη».Αυτή είναι η καθημερινότητα σήμερα, είτε χρίζουμε οι ίδιοι τα τείχη του κελίου μας, είτε οι άλλοι χτίζουν τα δικά τους κελιά και μας αφήνουν απέξω. Έχει γίνει πολύ υποκριτική η ζωή μας σε κάθε της πτυχή, έχουμε καταντήσει να προσποιούμαστε ότι είμαστε άλλοι για να ξεγελάσουμε τη μοναξιά μας.

Έρωτες που μας πλήγωσαν, γιατί δεν μας ένοιωσαν, γιατί ήθελαν να είμαστε κάτι άλλο. Φίλοι που μας άφησαν στα μισά του δρόμου γιατί είχαμε ελαττώματα, ακόμα και οι γονείς μας που ίσως μας απογοήτευσαν κι αυτοί στην πορεία της ζωής μας, δεν στάθηκαν αντάξιοι των προσδοκιών μας.Οι προσδοκίες πολλές φορές μας κάνουν δέσμιους της απογοήτευσης, γιατί οι άνθρωποι έχουν πάντα μια γοητευτική διαφορετικότητα, που την αναδεικνύουν κυρίως τα ελαττώματα τους, κι ίσως αυτά τα ελαττώματα δεν τα λαμβάνουμε πάντα υπόψη στις εξισώσεις της ζωής μας. Οι άνθρωποι γύρω μας φτιάχνουν τον πινάκα της ζωής μας και είναι αυτοί που θα τον διαμορφώσουν εν τέλει, αλλά είναι στο δικό μας χέρι ποιους ανθρώπους θα αφήσουμε να μας επηρεάσουν. Οι άνθρωποι είναι τα χρώματα, η κάθε σχέση που συνάπτουμε μαζί τους αποτελεί κι ένα συνδυασμό χρωμάτων, είναι στο χέρι μας λοιπόν ποια χρώματα θα αφήσουμε να αποτυπωθούν στον καμβά μας κι αν θα αξιολογήσουμε τη ζωή μας σαν μια σύγχρονη Γκουέρνικα ή σαν ένα πίνακα του Botticelli.

Κι όμως πρέπει να βρει ένα νόμισμα η ζωή, να αναθεωρήσουμε τη στάση που κρατάμε απέναντι της, να σπάσουμε τα φράγματα που μας εμποδίζουν να νοιώσουμε τις άπλες στιγμές της ζωης, να νοιώσουμε πάλι όπως ένα παιδί που γεννιέται, βγαίνει τρομαγμένο από την ασφάλεια και το σκοτάδι στην κοιλία της μητέρας του,σε έναν αβέβαιο, άγνωστο κόσμο με εκτυφλωτικό φως. Το πρώτο πράγμα που κάνει όμως,είναι να εκφραστεί. Εκφράζει την παρουσία του και την προσωπικότητα του από το πρώτο δευτερόλεπτο της ζωής. Αναλογιστείτε  πόσο σημαντικό είναι αυτό το δευτερολεπτο, μετατρεψτε τη ζωη σας σε μικρα πρωτα δευτερολεπτα ζωης.

Κανένα πρόβλημα δεν είναι άλυτο, κανένας πόνος δεν μπορεί να μας πονέσει παραπάνω από όσο θέλουμε να μας πονέσει, καμιά θλίψη δεν μπορεί να κάνει συντρόφια στην μοναξιά μας, παραπάνω από όσο θα της επιτρέψουμε. Υπάρχουν δυσκολίες, θα υπάρξουν πολλές απογοητεύσεις, θα δοκιμαστούν οι αντοχές μας, αλλά η θλίψη, η μοναξιά δεν πρέπει να μας συντροφεύουν σ’αυτό το μακρύ και απίστευτα ενδιαφέρον ταξίδι που λέγεται ΖΩΗ. Γιατί η δική μας Ιθάκη μπορεί να βρίσκεται κοντά ή μακριά, αλλά σαν σύγχρονοι Οδυσσεύς να αντιμετωπίσουμε τους κύκλωπες, τις συμπληγάδες, τον άγριο Ποσειδώνα.

Τέλος, τα πιο όμορφα όνειρα τα έχω κάνει με το βλέμμα στον ουρανό και το σώμα στις λάσπες. Γιατί στην ενωμένη μοναξιά των άστρων φωλιάζει η γαληνή και στη γη πραγματώνεται κάθε όνειρο, κάθε σκοπός, κάθε ελπίδα εξαντλείται. Εξ άλλου εμείς είμαστε και το μυαλό και το χέρι των υπολογισμών μας, πρέπει να καταλάβουμε πως κάνεις δεν μπορεί να διχοτομήσει την ψυχή μας αν δεν του δώσουμε το δικαίωμα να το κάνει. Και είναι ταυτόχρονα υποχρέωση και δικαίωμα μας να εκφράζουμε ακέραια τους εαυτούς μας, για να μην βλέπουμε θολά και θλιμμένα είδωλα στους καθρέφτες μας.

Αν νοιώσατε ποτέ ως ένα πλάσμα εφήμερο, αδύναμο, καμωμένο από λάσπη κι ονείρατα. Να ξέρετε πως μέσα σας στροβιλίζονται όλες οι δυνάμεις του Σύμπαντος. Ας μην ζητάμε..την αρχή και το τέλος του κόσμου, ας ακολουθήσουμε το φοβερό ρυθμό του.

 

 

Κι έτσι μας μένει «μοναχά αυτός ο βαθύτερος καημός…να κρατηθούμε μέσα στη φυγή».

Μην φυγομαχείτε.

Μην σταματήσετε να ταξιδεύετε.

(Μια διαφορετική οπτική για την θλίψη και την κατάθλιψη που ταλανίζει σήμερα τη νεολαία. Αφιερωμένο σε ένα φίλο που μου έδωσε τροφή για σκέψη και προβληματισμό, ελπίζω το άρθρο να μην τον απογοήτευσε.)





28 11 2009

Λατρεύω το αγριοραδίκι γιατι καθώς το φυσάς βλέπεις να διασκορπίζονται τα φύλλα του στον άνεμο και έχεις την αίσθηση πως ποτέ δεν θα ακουμπήσουν ξανά στη γη.

Κάνοντας απολογισμό , σκεφτόμαστε τις στιγμές που θα θέλαμε να παγώσουμε,τις στιγμές εκείνες που μας έχουν αφήσει μια ιδιαίτερη ανάμνηση που θα θέλαμε να κρατήσει για πάντα.Η αναθύμιση αυτών των γεγονότων είναι που μας αφήνει την αίσθηση ότι όλη μας η ζωή είναι ένα »κομπολόι» από στιγμές και αναμνήσεις.Μπορεί πολλές φορές να είναι πολύ έντονες αρκετές για να μας κάνουν να νιώθουμε απλά παρατηρητές και τότε είναι που αποκτούν μεγαλύτερη διάρκεια..

Και κάπως έτσι έρχομαι στα λόγια του αγαπημένου μας ποιητή Ελύτη :

<<Ὅτι μπόρεσα ν΄ ἀποχτήσω μία ζωὴ ἀπὸ πράξεις ὁρατὲς γιὰ ὅλους, ἑπομένως νὰ κερδίσω τὴν ἴδια μου διαφάνεια, τὸ χρωστῶ σ΄ ἕνα εἶδος εἰδικοῦ θάρρους ποὺ μοῦ ῾δωκεν ἡ Ποίηση: νὰ γίνομαι ἄνεμος γιὰ τὸ χαρταετὸ καὶ χαρταετὸς γιὰ τὸν ἄνεμο, ἀκόμη καὶ ὅταν οὐρανὸς δὲν ὑπάρχει.>>